Լուսամփոփ

գիշերը շնչում է դանդաղ վերևից, ու հալվում հանդարտ աչքերին քո բաց,

խավարը ոռնում է անտուն փոշու պես ու խեղդում վերջին հույսդ հողեղեն,

անգամ թե պոկվեն անճանաչ կապույտ երկնում տատանվող թելերդ կամաց,

անգամ թե ճամփադ սլանա անսանձ, քո վախերի դեմ ձեռքդ կբռնեմ...

խեղդվում է, գիտեմ, հեքիաթդ կիսատ, ու էլ չի բացվում դուռը քո կողպած,

հնձում է կյանքը քո սյուներն ամուր, ու փուլ է գալու տանիքդ քարե,

անգամ թե վառվեն, մոխրանան հանկարծ քաղաքներ, դարեր, աշխարհներ չափած,

անգամ թե ես էլ ծուխ դառնամ անհետ, հոգուդ սպառնացող հուրը կմարեմ...

աղմկում է դեռ անկատար հեռվում կաղ մենության հետ մութը մոլորված,

ու տկար կամքից քայքայվող հոգին ամբոխները այս շատ դեռ կծամեն,

անգամ թե հետո ոչ մի անկյունում ոչ մի պատառ ուժ չմնա հանկարծ,

անգամ թե ինքս էլ ցնդեմ ծխի պես, վախերդ ձեռքումս սեղմած կտանեմ...

© Ռի-Մա

Շրջանակ

Այս երկնքի համար

Շրջանակ է պատուհանը իմ,

Քո արտացոլանքին

Շրջանակ են աչքերս,

Քո ձեռքերի համար

Շրջանակ են մատները իմ,

Քո ժպիտին

Շրջանակ են շուրթերս...

Քո ժամանակի համար

Շրջանակ է ժամացույցը ձեռքիս,

Ու կյանքիդ

Շրջանակ է սենյակն իմ,

Քո հավերժության համար

Շրջանակ են տողերս,

Ու ազատությանդ

Շրջանակ են շղթաներն իմ...

Քո սիրո համար

Շրջանակ է հոգիս,

Ու սիրում եմ ես կտավն այդ...

© Ռի-Մա

Մի գնա

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ նայեմ մատներիդ ու աշխարհից չվախենամ,

ինձ նվիրեցիր ձեռքերդ,

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ համոզվեմ աչքերիդ կանաչության մեջ.

աչքերիդ մեջ տուն գտա,

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ կյանքին նայեմ ուսերիդ վրայով

ու կյանք դարձան թևերդ 

անվերադարձ...

Ժամանակը ես եմ

ես կենդանի ժամացույց եմ,

մեծ սլաքով՝ ստամոքսից ուղեղ

ու փոքրով՝ ստամոքսից սիրտ,

իմ մի գրպանում ես ծով եմ պահել,

մյուսում՝ երկինք,

իսկ բռիս մեջ՝ անապատ,

ու եթե անգամ մի օր ես ընկնեմ

ու ծովս խառնվի երկնքին,

կքայլեմ էլի

ու չեմ վերջանա,

որովհետև ես ժամանակն եմ,

որ համեստորեն համաձայնել է անվանվել

քայլող ժամացույց

ու թաքնվել մի սրտի մեջ,

որ երբեք չի դադարի սիրել...