Պահ

Դու ներս սահեցիր ճաքերով պատի,

Լցվեցիր ամեն անցք ու պահարան,

Խմվեցիր ամեն բուռ ու բաժակով,

Ներկեցիր ամեն դուռ ու պատուհան:

Հոսեցիր ամեն կաթիլով ջրի

Ու քուն բերեցիր դեղահաբի պես,

Պատռեցիր ամեն վարագույր ու բարձ,

Խախտեցիր ամեն պատարագ ու ծես...

Փրկեցիր ամեն փորձ ու աղետից,

Վառվեցիր լամպի, լուսամփոփի հետ,

Մաքրեցիր սպիտակ, նուրբ սրբիչի պես,

Ջնջեցիր ամեն շեշտ ու վերջակետ:

Տվեցիր կորցրած ու չեկած մի կյանք,

Թողեցիր հոգի ինձ իբրև ընծա.

Դու քամու նման սուրացիր մի պահ

Ու քամու նման աննկատ անցար...

Զսպված թռիչք

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իմ արտասուքը թռչուններն են քո.

Երբ թռչում են նրանք երկնքով

Այդ ես եմ լալիս...

Ու հեռանում են երամ-երամ

Երկինքները իմ,

Ու մնում է հայացքս նրանց ետևից գետեր կարելու,

Որ վերադարձի ճամփան չմոռանան...

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իսկ դու երկինքդ սեղմում ես մատներիդ տակ ամեն անգամ

Ու վանդակում թռչող արցունքներս երեկվա...

Ես եմ քո զսպված թռիչքը.

Գոնե մի անգամ երկնքին նայիր իմ վանդակված

Ու արտասվիր ինձ հետ.

Չեմ ուզում թռչուններս հեռանան մենակ...

Գարուն

մարմելադե աղջնակը

սրճագույն աչքերով

արևագույն ծաղիկներ էր բաժանում

փակված ու փոշոտ պատուհանափեղկերին

ու ժպտում

ու լալիս

ու ապրում

նրանց հավասար...

չնայած բոբիկ էր ծնել աշխարհը նրան

ու պատուհանների առջև մորու փշեր տնկել,

բայց նա ժպտում էր

ու լալիս

ու ապրում

մարդկանց նման...

մոռացել են պատուհանները 

մարդկանց մասին,

մոռացել են մարդիկ

իրար,

իսկ քնած սևի

ու ջնջված սպիտակի մեջ

ասում են մեկ-մեկ հրաշք է ծնվում,

ու տեսնում են պատուհանները 

մի զույգ սրճագույն աչքերով

մարմելադե այն աղջկան

ու տեսնում են մարդիկ

մորեգույն արյունը փշերի վրա

ու հասկանում, որ եկել է

մորիները ջրելու ժամանակը...

Երբ գնաս

Գնալուց առաջ ինձ կթողնես մի քայլ դատարկություն,

ես այնտեղ կյանք եմ նկարելու,

մի քայլ պատ,

ես դրա վրա բանաստեղծություն եմ գրելու,

(որը գնալուցդ առաջ անգիր կանեմ),

մի քայլ ինձնից,

որ մեկ-մեկ նայեմ ու հիշեմ դեմքդ,

մի քայլ լույս,

որ չմոռանամ քնել վերջում,

ու մի քայլ քո բույրից,

որ մուսաս ինձ գտնի գիշերով....

քեզնից հետո քեզ միայն տրորված ձյունն է հիշելու

ու լուսացույցը փողոցի.

նա կարմիր էր, երբ ծնվեցիր,

դեղին, երբ ապրում էիր 

ու կանաչ, երբ գնալուդ ժամը եկավ...

թեկուզ եթե գոյությանս չհավատաս,

գնալուց առաջ սեղմիր քեզ համար դռան բռնակի տեղ ապրած

ձեռքս...

ինձ մի քայլ քո մատներից է պետք

ներկերիս տեղը հիշելու համար...

Զբոսանք

ես տեսել եմ արևի հազար գույները՝

հազար գույները մեկ արևի,

ես ճակատս հենել եմ

գիշերվա սառը այտերին

ու երազել եմ

արևի հազարմեկերորդ գույնի մասին...

այդ հազարմեկերորդը դու էիր,

ես քայլող ցավ եմ,

այն ցավը, որ զգում են

կոտրված բաժակի եզրերը,

մինչդեռ մի ժամանակ ես բաժակն էի՝

հպարտության այն բաժակը,

որ սեղանին էին դնում հատուկ առիթների ժամանակ...

արևի գույները սպիտակում են

ու փաթիլների պես նստում այտերիս.

ամենաքիչը գույներ լինում են այն ժամանակ,

երբ միայնակ չլինելով հանդերձ՝

ամենագեղեցիկ փաթիլները դիմավորում ես

մենակ...

Լուսաբաց

մատներս սպիտակ են
սպիտակ ինչպես գիշերը
լուսանալիս

տերևների բույրը դեղին է
դեղին ինչպես գարունը
աշնան շուրթի տակ

թերթերը կարմիր են
կարմիր ինչպես աղավնիները
արտասվելիս

հոնքերը վարդագույն են
վարդագույն ինչպես համբույրը
պոկված վարդի թերթիկից

իսկ մատներն այսօր
ծանոթ շուրթեր ու հոնքեր են ներկում
գարնան ստվերում արտասվող
աղավնիների մասին
լուսանում է...

.

Նկար

ես քեզ կթարգմանեմ աշխարհի բոլոր լեզուներով, բայց կկարդամ այն մեկով, որով գրվել ես...
ես քեզ կնկարեմ բոլոր կտավներին, կներկեմ ու կյանք կտամ, բայց կպահեմ այն մեկը, որից ծնվել ես...
ես քեզ կերգեմ բոլոր բեմերից, բայց իմը կլինես միայն կուլիսներում...
ես քեզ կգրեմ բոլոր շենքերի պատերին, բայց վստահ կլինեմ, որ չես ջնջվի միայն սրտիս միջնապատից...
ես քեզ քամուն կշշնջամ, հենց աշունը գա, բայց շշուկներս միայն գարունին կտամ...
ես քեզ կգողանամ բոլոր ավազակներից ու նրանցից միայն սիրուն կթողնեմ, որ տանի քեզ, պայմանով, եթե ես էլ գամ քեզ հետ...
ես քո մասին հեքիաթ կգրեմ բոլոր հեքիաթագիրների փոխարեն, բայց կթողնեմ, որ քեզ պատմի միայն ԻՄ հոգին...
ես քեզ կձուլեմ բոլոր մոլորակներին, բայց կթողնեմ, որ ապրես միայն այս մեկի վրա...
ես քեզ կշնչեմ ամեն արտաշունչից առաջ, բայց ներշնչելիս ամուր կբռնեմ, որ հանկարծ շուրթերիս վրայիս չցնդես...
ես քեզ կպահեմ ծովերի բոլոր իջվածքներում, բայց և մինչև աստղերը կհանեմ, երբ կամենաս...
ես քեզ կփայփայեմ հնարավոր ու անհնար բոլոր հաջորդ կյանքերում, բայց այնպես ինչպես հիմա, կսիրեմ միայն այս մեկում...