Լուսամփոփ

գիշերը շնչում է դանդաղ վերևից, ու հալվում հանդարտ աչքերին քո բաց,

խավարը ոռնում է անտուն փոշու պես ու խեղդում վերջին հույսդ հողեղեն,

անգամ թե պոկվեն անճանաչ կապույտ երկնում տատանվող թելերդ կամաց,

անգամ թե ճամփադ սլանա անսանձ, քո վախերի դեմ ձեռքդ կբռնեմ...

խեղդվում է, գիտեմ, հեքիաթդ կիսատ, ու էլ չի բացվում դուռը քո կողպած,

հնձում է կյանքը քո սյուներն ամուր, ու փուլ է գալու տանիքդ քարե,

անգամ թե վառվեն, մոխրանան հանկարծ քաղաքներ, դարեր, աշխարհներ չափած,

անգամ թե ես էլ ծուխ դառնամ անհետ, հոգուդ սպառնացող հուրը կմարեմ...

աղմկում է դեռ անկատար հեռվում կաղ մենության հետ մութը մոլորված,

ու տկար կամքից քայքայվող հոգին ամբոխները այս շատ դեռ կծամեն,

անգամ թե հետո ոչ մի անկյունում ոչ մի պատառ ուժ չմնա հանկարծ,

անգամ թե ինքս էլ ցնդեմ ծխի պես, վախերդ ձեռքումս սեղմած կտանեմ...

© Ռի-Մա

Երբ գնաս

Գնալուց առաջ ինձ կթողնես մի քայլ դատարկություն,

ես այնտեղ կյանք եմ նկարելու,

մի քայլ պատ,

ես դրա վրա բանաստեղծություն եմ գրելու,

(որը գնալուցդ առաջ անգիր կանեմ),

մի քայլ ինձնից,

որ մեկ-մեկ նայեմ ու հիշեմ դեմքդ,

մի քայլ լույս,

որ չմոռանամ քնել վերջում,

ու մի քայլ քո բույրից,

որ մուսաս ինձ գտնի գիշերով....

քեզնից հետո քեզ միայն տրորված ձյունն է հիշելու

ու լուսացույցը փողոցի.

նա կարմիր էր, երբ ծնվեցիր,

դեղին, երբ ապրում էիր 

ու կանաչ, երբ գնալուդ ժամը եկավ...

թեկուզ եթե գոյությանս չհավատաս,

գնալուց առաջ սեղմիր քեզ համար դռան բռնակի տեղ ապրած

ձեռքս...

ինձ մի քայլ քո մատներից է պետք

ներկերիս տեղը հիշելու համար...

Ես՝ գիշերս

ես ցանցաճոճում օրորվող

կույր ու իմաստուն սրիկա եմ՝

ծխամորճն ատամներով սեղմած

ու ծեր...

ժամացույցիս թիկ-թակը

հեղուկանում ու խառնվում է

ջրի կաթ-կաթին...

թիկ-թակ-կաթ...

ես ճանաչում եմ բոլոր մեղքերի

ձայները...

մյուսների համար գիշերը

ցերեկ կուլ տվող գազան է, 

իսկ ինձ համար նա տուն է՝

այն միակը տներից,

որ տեղավորվում է փակ աչքերում.

ես ծնվել եմ այսպես՝

գիշերը աչքերիս մեջ դրոշմած...

Մի քաղաքի պատմություն

ես գիշերվա գույնի ռետինով

ջնջում եմ մթության ճակատին

դեղին մատիտով նկարած պատուհանները,

ու քաղաքը քնում է,

փողոցներում թափառում են

լույսի գույնի ժապավեններ,

ու քաղաքը լռում է.

այս առավոտը

պատուհաններից մի քանիսի  համար

գուցե էլ չգծեն...