Դավաճանություն

մի օր խոստացար ինձ հանձնել հոգիդ,

ու չնահանջել, երբ գիշերը գա,

մի օր խոստացար դու մնալ ինձ հետ,

նույնիսկ եթե քեզ չտեսնեմ հանկարծ...

մինչդեռ նետվում եմ փոթորկից առաջ,

ու ամեն ապտակ զգում հեռու քեզնից

մինչդեռ մրսեցի քո հայացքի մեջ,

երբ հայացքիդ հետ դու տարար և ինձ...

մի օր խոստացար, որ կապրեմ հավերժ,

ու միշտ կլինեմ ինչպիսին կուզես,

մինչդեռ հեռացար դու հենց այն պահին,

երբ ամենից շատն էի նմանվել ես քեզ...

© Ռի-Մա

Զսպված թռիչք

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իմ արտասուքը թռչուններն են քո.

Երբ թռչում են նրանք երկնքով

Այդ ես եմ լալիս...

Ու հեռանում են երամ-երամ

Երկինքները իմ,

Ու մնում է հայացքս նրանց ետևից գետեր կարելու,

Որ վերադարձի ճամփան չմոռանան...

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իսկ դու երկինքդ սեղմում ես մատներիդ տակ ամեն անգամ

Ու վանդակում թռչող արցունքներս երեկվա...

Ես եմ քո զսպված թռիչքը.

Գոնե մի անգամ երկնքին նայիր իմ վանդակված

Ու արտասվիր ինձ հետ.

Չեմ ուզում թռչուններս հեռանան մենակ...

Որովհետև

որովհետև հոգնում ես
անընդմեջ տրորվելով նրանցից, ովքեր
անգամ քայլելու իրավունք չունեն,

որովհետև չարանում ես
անընդմեջ նվիրած լույսի դիմաց
որքան հնարավոր է շուտ
մեռնելու հերթական մաղթանքը ստանալով,

որովհետև փակվում ես
կողպվում ես ինքդ քո մեջ,
երբ բարությունն անում են ստիպողաբար
իսկ չարությունը, աղն ու պղպեղն՝ ըստ ճաշակի,

որովհետև խաչում ես ձեռքերդ,
երբ դրանց չափազանց շատ են հարվածում,
որովհետև մրմռում է,
երբ դաղում են...

որովհետև դժվար է
եղունգիցդ փոքրի ոտքի տակ լինելով
մտածել նրան
սիրելու մասին...

իսկ ես երևի դեռ չեմ բուժվել,
եթե դեռ փորձում եմ...