Լուսամփոփ

գիշերը շնչում է դանդաղ վերևից, ու հալվում հանդարտ աչքերին քո բաց,

խավարը ոռնում է անտուն փոշու պես ու խեղդում վերջին հույսդ հողեղեն,

անգամ թե պոկվեն անճանաչ կապույտ երկնում տատանվող թելերդ կամաց,

անգամ թե ճամփադ սլանա անսանձ, քո վախերի դեմ ձեռքդ կբռնեմ...

խեղդվում է, գիտեմ, հեքիաթդ կիսատ, ու էլ չի բացվում դուռը քո կողպած,

հնձում է կյանքը քո սյուներն ամուր, ու փուլ է գալու տանիքդ քարե,

անգամ թե վառվեն, մոխրանան հանկարծ քաղաքներ, դարեր, աշխարհներ չափած,

անգամ թե ես էլ ծուխ դառնամ անհետ, հոգուդ սպառնացող հուրը կմարեմ...

աղմկում է դեռ անկատար հեռվում կաղ մենության հետ մութը մոլորված,

ու տկար կամքից քայքայվող հոգին ամբոխները այս շատ դեռ կծամեն,

անգամ թե հետո ոչ մի անկյունում ոչ մի պատառ ուժ չմնա հանկարծ,

անգամ թե ինքս էլ ցնդեմ ծխի պես, վախերդ ձեռքումս սեղմած կտանեմ...

© Ռի-Մա

Պահ

Դու ներս սահեցիր ճաքերով պատի,

Լցվեցիր ամեն անցք ու պահարան,

Խմվեցիր ամեն բուռ ու բաժակով,

Ներկեցիր ամեն դուռ ու պատուհան:

Հոսեցիր ամեն կաթիլով ջրի

Ու քուն բերեցիր դեղահաբի պես,

Պատռեցիր ամեն վարագույր ու բարձ,

Խախտեցիր ամեն պատարագ ու ծես...

Փրկեցիր ամեն փորձ ու աղետից,

Վառվեցիր լամպի, լուսամփոփի հետ,

Մաքրեցիր սպիտակ, նուրբ սրբիչի պես,

Ջնջեցիր ամեն շեշտ ու վերջակետ:

Տվեցիր կորցրած ու չեկած մի կյանք,

Թողեցիր հոգի ինձ իբրև ընծա.

Դու քամու նման սուրացիր մի պահ

Ու քամու նման աննկատ անցար...

Հեռացում

Խեղդվել են վաղուց պատերը իմ տան,

ու էլ չի նայում պատուհանը դուրս,

ինձ փոստատարներ հազիվ թե հյուր գան.

ես հեռացել եմ ծանր ու սուսուփուս...

դուռը այն, որ ես չէի ուզում փակել

այժմ կողպում եմ ինքնակամ ու լուռ,

չփորձես իզուր դուռս էլ թակել.

ուրիշ մարդու մոտ կհայտնվես հյուր...

այդպես է լինում, երբ աքսորում ես

ինքդ քեզ քեզնից բայց և դեպի քեզ,

դեպի մարդը այն, ում չես ճանաչել

դեպի այն աշխարհ, որտեղ չունես կես...

այդպես է լինում, երբ հասկանում ես

թուրը չես եղել, բայց վահանն էլ չես.

այդպես է լինում, երբ սովորում ես

կոտրած կողպեքից դու էլ չկառչել...

Երբ գնաս

Գնալուց առաջ ինձ կթողնես մի քայլ դատարկություն,

ես այնտեղ կյանք եմ նկարելու,

մի քայլ պատ,

ես դրա վրա բանաստեղծություն եմ գրելու,

(որը գնալուցդ առաջ անգիր կանեմ),

մի քայլ ինձնից,

որ մեկ-մեկ նայեմ ու հիշեմ դեմքդ,

մի քայլ լույս,

որ չմոռանամ քնել վերջում,

ու մի քայլ քո բույրից,

որ մուսաս ինձ գտնի գիշերով....

քեզնից հետո քեզ միայն տրորված ձյունն է հիշելու

ու լուսացույցը փողոցի.

նա կարմիր էր, երբ ծնվեցիր,

դեղին, երբ ապրում էիր 

ու կանաչ, երբ գնալուդ ժամը եկավ...

թեկուզ եթե գոյությանս չհավատաս,

գնալուց առաջ սեղմիր քեզ համար դռան բռնակի տեղ ապրած

ձեռքս...

ինձ մի քայլ քո մատներից է պետք

ներկերիս տեղը հիշելու համար...

ջազ, 50/50 կյանք ու մահ, ու...

ջազ, 50/50 կյանք ու մահ, ու մոմերն էլ չեն ծխում.

առաջինը լույս ու ստվեր է անում երկրորդի համար,

ու պատին նկարվում է երրորդը...

ջազ, 50/50 կյանք ու մահ, ու դռներն էլ չեն բացվում.

մատներիդ ստվերով աղավնի պատկերիր պատին,

թող գոնե նա թռչել սովորի քո մենավոր պատն ի վեր...

ջազ, 50/50 կյանք ու մահ, ու անգամ հիվանդանալդ չի գալիս.

լռության բարակ ժապավենը նենգորեն սողոսկում է սենյակդ,

ու դու լավագույն բարեկամիդ տեսնելով նրան փաթաթում ես վզիդ.

քեզ տեղն է...

ջազ, 50/50 կյանք ու մահ, ու շուտով կլուսանա.

սենյակդ այս առավոտ կմահանա.

ասածս ինչ է՝ լռությունից չվախենաս.

ինձ կկանչես սենյակիդ հոգեհանգստին.

խոստանում եմ չուշանալ...