Լուսամփոփ

գիշերը շնչում է դանդաղ վերևից, ու հալվում հանդարտ աչքերին քո բաց,

խավարը ոռնում է անտուն փոշու պես ու խեղդում վերջին հույսդ հողեղեն,

անգամ թե պոկվեն անճանաչ կապույտ երկնում տատանվող թելերդ կամաց,

անգամ թե ճամփադ սլանա անսանձ, քո վախերի դեմ ձեռքդ կբռնեմ...

խեղդվում է, գիտեմ, հեքիաթդ կիսատ, ու էլ չի բացվում դուռը քո կողպած,

հնձում է կյանքը քո սյուներն ամուր, ու փուլ է գալու տանիքդ քարե,

անգամ թե վառվեն, մոխրանան հանկարծ քաղաքներ, դարեր, աշխարհներ չափած,

անգամ թե ես էլ ծուխ դառնամ անհետ, հոգուդ սպառնացող հուրը կմարեմ...

աղմկում է դեռ անկատար հեռվում կաղ մենության հետ մութը մոլորված,

ու տկար կամքից քայքայվող հոգին ամբոխները այս շատ դեռ կծամեն,

անգամ թե հետո ոչ մի անկյունում ոչ մի պատառ ուժ չմնա հանկարծ,

անգամ թե ինքս էլ ցնդեմ ծխի պես, վախերդ ձեռքումս սեղմած կտանեմ...

© Ռի-Մա

Զսպված թռիչք

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իմ արտասուքը թռչուններն են քո.

Երբ թռչում են նրանք երկնքով

Այդ ես եմ լալիս...

Ու հեռանում են երամ-երամ

Երկինքները իմ,

Ու մնում է հայացքս նրանց ետևից գետեր կարելու,

Որ վերադարձի ճամփան չմոռանան...

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իսկ դու երկինքդ սեղմում ես մատներիդ տակ ամեն անգամ

Ու վանդակում թռչող արցունքներս երեկվա...

Ես եմ քո զսպված թռիչքը.

Գոնե մի անգամ երկնքին նայիր իմ վանդակված

Ու արտասվիր ինձ հետ.

Չեմ ուզում թռչուններս հեռանան մենակ...

Անբուժելի... մարդ

Վերջերս թռչունները զանգվածայնորեն

սկսել են զրկվել թռչելու կարողությունից

ու իրար դաժանորեն կտցահարել

գետնին առավել արևոտ տեղերում

հայտնվելու համար...

գիտնական-խելագարները նրանց մոտ ախտորոշել են

«մարդ» հիվանդությունը...

Երանի

խաղաղությունը լցվում է 

պատուհանափեղկերից ներս,

ու սառած պատերն իմ սենյակի

համբուրում են թպրտացող ու հեռու

շուրթերը գարնան...

խաղաղությունը թաղում է 

հայացքս այն հողի մեջ,

որից ծնվել է.

աչքերս վերադառնում են տուն.

թող փոթորիկները փոքրանան

ու տեղավորվեն սուրճիս բաժակում,

թող ձմեռը արտասվի

ու գարուն ծնի.

թող ետ գան կորած

ծիծեռնակները խաղաղության.

այս քաղաքը թռիչքի կարիք ունի

Կտավի հեղինակ՝ Dumitru Verdianu

Ես՝ ճնճղուկս

Երբ գարունը կոշիկդ սարքած

Դու հեռանում ես,

Ես մնում եմ ինչպես

Ճյուղերին ցրտից թպրտացող

Փոքրիկ ճնճղուկ՝

Փետուրներիս մեջ լցվող

Փաթիլների տակ...

Ճնճղուկները

Գարուն են սիրում՝

Չնայած կոշիկ հագնել

Չգիտեն...

Բարձրահասակ

Երբ տեսնում եմ ձեռքիցս թռած

աղավնիներին

ու նկարում քո ժպիտը 

ծիածանի կապտականաչ 

խալերին,

երբ արևը ամեն առավոտ

բացվում է ինձ համար ու բոլորի,

բոլորի ու ինձ համար,

ես բոբիկ ոտքերով գետնին կանգնած

ինձ զգում եմ մեկ մատնաչափ

ավելի բարձահասակ,

քան իրականում կամ...

Վաղուց էր

վաղուց վաղուց էր.
մայրամուտը ճանկռոտեց աշխարհի բոլոր պատուհանները՝
հուսալով դրանցից մեկի մեջ գտնել աչքերդ,
իսկ դու հայացքդ կողպեցիր
աշնանագույն զարդատուփում
ու սեղմեցիր անցյալդ ատամերիդ տակ...

վաղուց վաղուց էր.
գնացքները գծեցին արևի հետագիծը,
ու թռչունները նկարված մնացին
տրորված թղթերին
ու չթռան
չթռան...

մինչ ես դարձա ճամփաս շփոթած մի մեղու
արքայազնը համաձայնեց էլի գորտ դառնալ
ու բռնվել արագիլի կտուցներում
հանուն գեթ մեկ անգամ նրա հետ թռչելու

վաղուց վաղուց էր
դեմքդ նկարվում էր ափիս
ու չէր ջնջվում ձեռքերս լվանալիս...

զարդատուփը մոռացել է բացվել,
հայացքդ բանտարկյալ է,
մեղուները գորտերին
սիրում են...

Անկում

ստվերներ,

հայացք,

մշուշ,

ցրվեր,

մի օր՝

թող ուշ...

անգույն,

անբաց

անփակ,

անքուն

մխաց՝

«թռանք»...

հակիրճ,

անբառ,

վհատ՝

հագին

անկար

տաբատ,

մի ցավ,

մի տուն,

մի լաց

ընկա,

բայց դու

մի լաց..