Զսպված թռիչք

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իմ արտասուքը թռչուններն են քո.

Երբ թռչում են նրանք երկնքով

Այդ ես եմ լալիս...

Ու հեռանում են երամ-երամ

Երկինքները իմ,

Ու մնում է հայացքս նրանց ետևից գետեր կարելու,

Որ վերադարձի ճամփան չմոռանան...

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իսկ դու երկինքդ սեղմում ես մատներիդ տակ ամեն անգամ

Ու վանդակում թռչող արցունքներս երեկվա...

Ես եմ քո զսպված թռիչքը.

Գոնե մի անգամ երկնքին նայիր իմ վանդակված

Ու արտասվիր ինձ հետ.

Չեմ ուզում թռչուններս հեռանան մենակ...

Irrevocabilis

թանձրանում է կյանքը իմ սենյակում,

ու ես սկսում եմ պատուհանագոգիս նստող աղավնիներին հաշվել.

նրանք ցավեցնել չգիտեն...

ամեն ինչ դառնում է պատուհան.

դռները, պատերը, մարդիկ.

ու սարսափում եմ նրանց միջով նայելիս,

ու չեմ ճանաչում աշխարհն այդպիսին...

ես չեմ մոռանում,

ու չեմ հեռանում առանց հրաժեշտի.

պարզապես կան շիվեր,

որոնք կոտրվել գիտեն

ու էլ չեն ծաղկում...

Ազատը թակարդի...

Երբ կգունատվի շուրթեր ճաքեցնող ժպիտը քամու,

Ու երբ կկորցնեմ քո հետքերն ավլող չար այն վհուկին,

Չեմ հիշի էլ ես՝ երբ էի սիրել, կամ ինչպես, կամ ում,

Ու թե ինչպես էր քամին անխնա մաշկում իմ հոգին:

Իսկ դու անդունդ ես, ասուպ ես, քաոս,

Իսկ ես հեռու եմ քո հետագիծը չափելու համար,

Թե իջնես մի օր ու մի րոպեով դառնաս հեթանոս,

Մի անմաշկ հոգի քեզ կտամ նրան զոհասեղան տար...

(Առանց թակարդի

Նա այս հողի մեջ

Ապրել չգիտի...)

Անազատ...