Դավաճանություն

մի օր խոստացար ինձ հանձնել հոգիդ,

ու չնահանջել, երբ գիշերը գա,

մի օր խոստացար դու մնալ ինձ հետ,

նույնիսկ եթե քեզ չտեսնեմ հանկարծ...

մինչդեռ նետվում եմ փոթորկից առաջ,

ու ամեն ապտակ զգում հեռու քեզնից

մինչդեռ մրսեցի քո հայացքի մեջ,

երբ հայացքիդ հետ դու տարար և ինձ...

մի օր խոստացար, որ կապրեմ հավերժ,

ու միշտ կլինեմ ինչպիսին կուզես,

մինչդեռ հեռացար դու հենց այն պահին,

երբ ամենից շատն էի նմանվել ես քեզ...

© Ռի-Մա

Հեռացում

Խեղդվել են վաղուց պատերը իմ տան,

ու էլ չի նայում պատուհանը դուրս,

ինձ փոստատարներ հազիվ թե հյուր գան.

ես հեռացել եմ ծանր ու սուսուփուս...

դուռը այն, որ ես չէի ուզում փակել

այժմ կողպում եմ ինքնակամ ու լուռ,

չփորձես իզուր դուռս էլ թակել.

ուրիշ մարդու մոտ կհայտնվես հյուր...

այդպես է լինում, երբ աքսորում ես

ինքդ քեզ քեզնից բայց և դեպի քեզ,

դեպի մարդը այն, ում չես ճանաչել

դեպի այն աշխարհ, որտեղ չունես կես...

այդպես է լինում, երբ հասկանում ես

թուրը չես եղել, բայց վահանն էլ չես.

այդպես է լինում, երբ սովորում ես

կոտրած կողպեքից դու էլ չկառչել...

Զբոսանք

ես տեսել եմ արևի հազար գույները՝

հազար գույները մեկ արևի,

ես ճակատս հենել եմ

գիշերվա սառը այտերին

ու երազել եմ

արևի հազարմեկերորդ գույնի մասին...

այդ հազարմեկերորդը դու էիր,

ես քայլող ցավ եմ,

այն ցավը, որ զգում են

կոտրված բաժակի եզրերը,

մինչդեռ մի ժամանակ ես բաժակն էի՝

հպարտության այն բաժակը,

որ սեղանին էին դնում հատուկ առիթների ժամանակ...

արևի գույները սպիտակում են

ու փաթիլների պես նստում այտերիս.

ամենաքիչը գույներ լինում են այն ժամանակ,

երբ միայնակ չլինելով հանդերձ՝

ամենագեղեցիկ փաթիլները դիմավորում ես

մենակ...