Զսպված թռիչք

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իմ արտասուքը թռչուններն են քո.

Երբ թռչում են նրանք երկնքով

Այդ ես եմ լալիս...

Ու հեռանում են երամ-երամ

Երկինքները իմ,

Ու մնում է հայացքս նրանց ետևից գետեր կարելու,

Որ վերադարձի ճամփան չմոռանան...

Իմ աչքերը քո երկնքի գույնն ունեն,

Իսկ դու երկինքդ սեղմում ես մատներիդ տակ ամեն անգամ

Ու վանդակում թռչող արցունքներս երեկվա...

Ես եմ քո զսպված թռիչքը.

Գոնե մի անգամ երկնքին նայիր իմ վանդակված

Ու արտասվիր ինձ հետ.

Չեմ ուզում թռչուններս հեռանան մենակ...

Անբուժելի... մարդ

Վերջերս թռչունները զանգվածայնորեն

սկսել են զրկվել թռչելու կարողությունից

ու իրար դաժանորեն կտցահարել

գետնին առավել արևոտ տեղերում

հայտնվելու համար...

գիտնական-խելագարները նրանց մոտ ախտորոշել են

«մարդ» հիվանդությունը...

Երանի

խաղաղությունը լցվում է 

պատուհանափեղկերից ներս,

ու սառած պատերն իմ սենյակի

համբուրում են թպրտացող ու հեռու

շուրթերը գարնան...

խաղաղությունը թաղում է 

հայացքս այն հողի մեջ,

որից ծնվել է.

աչքերս վերադառնում են տուն.

թող փոթորիկները փոքրանան

ու տեղավորվեն սուրճիս բաժակում,

թող ձմեռը արտասվի

ու գարուն ծնի.

թող ետ գան կորած

ծիծեռնակները խաղաղության.

այս քաղաքը թռիչքի կարիք ունի

Կտավի հեղինակ՝ Dumitru Verdianu

Ես՝ ճնճղուկս

Երբ գարունը կոշիկդ սարքած

Դու հեռանում ես,

Ես մնում եմ ինչպես

Ճյուղերին ցրտից թպրտացող

Փոքրիկ ճնճղուկ՝

Փետուրներիս մեջ լցվող

Փաթիլների տակ...

Ճնճղուկները

Գարուն են սիրում՝

Չնայած կոշիկ հագնել

Չգիտեն...

Որովհետև

որովհետև հոգնում ես
անընդմեջ տրորվելով նրանցից, ովքեր
անգամ քայլելու իրավունք չունեն,

որովհետև չարանում ես
անընդմեջ նվիրած լույսի դիմաց
որքան հնարավոր է շուտ
մեռնելու հերթական մաղթանքը ստանալով,

որովհետև փակվում ես
կողպվում ես ինքդ քո մեջ,
երբ բարությունն անում են ստիպողաբար
իսկ չարությունը, աղն ու պղպեղն՝ ըստ ճաշակի,

որովհետև խաչում ես ձեռքերդ,
երբ դրանց չափազանց շատ են հարվածում,
որովհետև մրմռում է,
երբ դաղում են...

որովհետև դժվար է
եղունգիցդ փոքրի ոտքի տակ լինելով
մտածել նրան
սիրելու մասին...

իսկ ես երևի դեռ չեմ բուժվել,
եթե դեռ փորձում եմ...