Լուսամփոփ

գիշերը շնչում է դանդաղ վերևից, ու հալվում հանդարտ աչքերին քո բաց,

խավարը ոռնում է անտուն փոշու պես ու խեղդում վերջին հույսդ հողեղեն,

անգամ թե պոկվեն անճանաչ կապույտ երկնում տատանվող թելերդ կամաց,

անգամ թե ճամփադ սլանա անսանձ, քո վախերի դեմ ձեռքդ կբռնեմ...

խեղդվում է, գիտեմ, հեքիաթդ կիսատ, ու էլ չի բացվում դուռը քո կողպած,

հնձում է կյանքը քո սյուներն ամուր, ու փուլ է գալու տանիքդ քարե,

անգամ թե վառվեն, մոխրանան հանկարծ քաղաքներ, դարեր, աշխարհներ չափած,

անգամ թե ես էլ ծուխ դառնամ անհետ, հոգուդ սպառնացող հուրը կմարեմ...

աղմկում է դեռ անկատար հեռվում կաղ մենության հետ մութը մոլորված,

ու տկար կամքից քայքայվող հոգին ամբոխները այս շատ դեռ կծամեն,

անգամ թե հետո ոչ մի անկյունում ոչ մի պատառ ուժ չմնա հանկարծ,

անգամ թե ինքս էլ ցնդեմ ծխի պես, վախերդ ձեռքումս սեղմած կտանեմ...

© Ռի-Մա

Ես՝ գիշերս

ես ցանցաճոճում օրորվող

կույր ու իմաստուն սրիկա եմ՝

ծխամորճն ատամներով սեղմած

ու ծեր...

ժամացույցիս թիկ-թակը

հեղուկանում ու խառնվում է

ջրի կաթ-կաթին...

թիկ-թակ-կաթ...

ես ճանաչում եմ բոլոր մեղքերի

ձայները...

մյուսների համար գիշերը

ցերեկ կուլ տվող գազան է, 

իսկ ինձ համար նա տուն է՝

այն միակը տներից,

որ տեղավորվում է փակ աչքերում.

ես ծնվել եմ այսպես՝

գիշերը աչքերիս մեջ դրոշմած...

Վտարում

կյանքիդ գարունները

քեզ ջերմացնելու տեղ ապտակեցին,

ու դու վերցրիր մի թափանցիկ, անօդ արկղիկ

ու այնտեղ քո աշխարհը տեղավորեցիր,

ծնեցիր խամաճիկներ որդիներիդ պատկերով

ու բաժանեցիր դերերը նրանց միջև,

այնպես որ նրանցից որևէ մեկը

քեզնից չնեղանա...

հետո նրանց շարժել սկսեցիր,

իսկ նրանք մի օր էլ չուզեցին

քո թելիկներին ենթարկվել,

ու դու որոշեցիր նրանց կոտրել.

արդյունքում միայն թելերը կտրվեցին,

ու աշխարհդ փախավ ձեռքերիդ տակից...

գիշերը դեռ փողոցային շան պես

ոռնում է քո պատուհանի տակ,

իսկ ծխի քուլաները

քո ճակատին երկինք են նկարում.

դու այդ երկինքը կորցրել ես այն օրը,

երբ որոշել ես մահկանացուիդ անձնագիրը

փոխել աշխարհաստեղծի կեղծած պատճենով...

Մի քաղաքի պատմություն

ես գիշերվա գույնի ռետինով

ջնջում եմ մթության ճակատին

դեղին մատիտով նկարած պատուհանները,

ու քաղաքը քնում է,

փողոցներում թափառում են

լույսի գույնի ժապավեններ,

ու քաղաքը լռում է.

այս առավոտը

պատուհաններից մի քանիսի  համար

գուցե էլ չգծեն...

Գիշերն ու ես

այս գիշեր ամբոխը հարբած

ցած նետեց մարդու կավածեփ արձանը,

փշալարը խժռեց իմ հոգին.

այս գիշեր ես կորցրի իմ կածանը...

այս գիշեր կաթված գծելիս

ես ինձ մոռացա անկումի ծայրին

այս անտառ էլ մարդիկ չեն գալու.

ուր էր՝ գեթ գայլերը գային...