Հեռացում

Խեղդվել են վաղուց պատերը իմ տան,

ու էլ չի նայում պատուհանը դուրս,

ինձ փոստատարներ հազիվ թե հյուր գան.

ես հեռացել եմ ծանր ու սուսուփուս...

դուռը այն, որ ես չէի ուզում փակել

այժմ կողպում եմ ինքնակամ ու լուռ,

չփորձես իզուր դուռս էլ թակել.

ուրիշ մարդու մոտ կհայտնվես հյուր...

այդպես է լինում, երբ աքսորում ես

ինքդ քեզ քեզնից բայց և դեպի քեզ,

դեպի մարդը այն, ում չես ճանաչել

դեպի այն աշխարհ, որտեղ չունես կես...

այդպես է լինում, երբ հասկանում ես

թուրը չես եղել, բայց վահանն էլ չես.

այդպես է լինում, երբ սովորում ես

կոտրած կողպեքից դու էլ չկառչել...

Անկատար

Դարձա մեջքն այն, որին հենված արտասվեցիր,

Բայց դե երբեք հեկեկոցդ չդարձա,

Դարձա հենքն այն, որի վրա տուն սարքեցիր,

Բայց դե երբեք հաղթ ամրոցդ չդարձա...

Դարձա ճեղքն այն, որով հոգիս թափանցեցիր,

Բայց դե երբեք հոգետունդ չդարձա...

Դարձա զենքն այն, որով ձմեռ դու սպանեցիր,

Բայց դե երբեք քո գարունը չդարձա...

Դարձա փարոս, որ քեզ կանչեց ու փրկվեցիր,

Բայց դե երբեք փրկությունդ չդարձա,

Դարձա քաոս, որում նոր «ես» դու կերտեցիր,

Բայց ես երբեք հարությունդ չդարձա...

Դարձա ձայնն այն, որին կյանքդ դու պատմեցիր,

Բայց քո ընկեր-համախոհը չդարձա,

Դարձա միայն ու ինձ սպանել որոշեցիր,

Բայց ես էլի անմեղ զոհդ չդարձա...