Մի գնա

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ նայեմ մատներիդ ու աշխարհից չվախենամ,

ինձ նվիրեցիր ձեռքերդ,

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ համոզվեմ աչքերիդ կանաչության մեջ.

աչքերիդ մեջ տուն գտա,

խնդրեցի՝ նստես կողքիս,

որ կյանքին նայեմ ուսերիդ վրայով

ու կյանք դարձան թևերդ 

անվերադարձ...

Irrevocabilis

թանձրանում է կյանքը իմ սենյակում,

ու ես սկսում եմ պատուհանագոգիս նստող աղավնիներին հաշվել.

նրանք ցավեցնել չգիտեն...

ամեն ինչ դառնում է պատուհան.

դռները, պատերը, մարդիկ.

ու սարսափում եմ նրանց միջով նայելիս,

ու չեմ ճանաչում աշխարհն այդպիսին...

ես չեմ մոռանում,

ու չեմ հեռանում առանց հրաժեշտի.

պարզապես կան շիվեր,

որոնք կոտրվել գիտեն

ու էլ չեն ծաղկում...

Վերափոխում

երբ դատարկվում ես ինքդ քեզնից,

ու էլ ոչ ոք քեզ չի սպասում սուրճի բաժակի մյուս ափին,

փոխվում են օրերը

փոխվում են մարդիկ

ու փոխվում ես դու...

երբ ստիպում են քեզ խեղդել պատուհանափեղկերի արանքում

երջանկության սպասելիքով պատուհանից դուրս նայելիս,

դու չես փոխվում.

մարդիկ են դադարում իմանալ

քո երազանքների թիվը...

Անբուժելի... մարդ

Վերջերս թռչունները զանգվածայնորեն

սկսել են զրկվել թռչելու կարողությունից

ու իրար դաժանորեն կտցահարել

գետնին առավել արևոտ տեղերում

հայտնվելու համար...

գիտնական-խելագարները նրանց մոտ ախտորոշել են

«մարդ» հիվանդությունը...

Այսպես են մարդիկ ծերանում...

նա պառկած էր գիշերվա ձախ ականջում

ու դիտում էր, թե ինչպես են

մեքենաների լույսերը սահում

իր սենյակի պատերով,

ու նրան թվում էր,

թե ամեն լույս մի հոգի է, 

որ եկել է իր բախտից բողոքելու

ու ասելու, որ կյանքը կարճ է,

իսկ գիշերվա ձախ ականջը՝ խուլ...

ամեն լույս իր գույնն ուներ, 

բայց նրանք բոլորն էլ դեղին էին,

ինչպես մազերն արևի...

լույսերը ճանկռում էին պատերը,

իսկ նա անքնությունից հունցում էր 

բանատեղծություն...

այսպես են մարդիկ ծերանում...

Կյանք

երբ մոլորակը ոտքեր առնի,

նոր ուղեծիր գծի՝

ծուռումուռ ինչպես գյուղական ճանապարհը,

ու հեռանա ծաղիկներ հավաքելու,

բռնիր ձեռքս...

երբ մեր տունը փոքրանա

ու դառնա փողոցներում խաղացող երեխաների

զառերից մեկը, 

որ միշտ վեցի վրա է ընկնում.

բռնիր ձեռքս...

երբ կյանքը անցնի գնացքի վագոններում քնած

ու ինձ մնա միայն վերջին վագոնի

մեկ սուրճի բաժակ կյանքը, որ խմեմ,

բռնիր ձեռքս...

երբ մի օր մետաղադրամ տամ

փողոցում մեզ մոտեցող տատիկին, 

իսկ նա, սովորականի պես օրհնելու փոխարեն

անիծի,

բռնիր ձեռքս...

երբ մաշվեն ափերս,

ու հոգնեն շարժվելուց 

մատներս չորացած ու բարակ,

քո ծերուկ ձեռքերով

բռնիր ձեռքս...

Գարուն

մարմելադե աղջնակը

սրճագույն աչքերով

արևագույն ծաղիկներ էր բաժանում

փակված ու փոշոտ պատուհանափեղկերին

ու ժպտում

ու լալիս

ու ապրում

նրանց հավասար...

չնայած բոբիկ էր ծնել աշխարհը նրան

ու պատուհանների առջև մորու փշեր տնկել,

բայց նա ժպտում էր

ու լալիս

ու ապրում

մարդկանց նման...

մոռացել են պատուհանները 

մարդկանց մասին,

մոռացել են մարդիկ

իրար,

իսկ քնած սևի

ու ջնջված սպիտակի մեջ

ասում են մեկ-մեկ հրաշք է ծնվում,

ու տեսնում են պատուհանները 

մի զույգ սրճագույն աչքերով

մարմելադե այն աղջկան

ու տեսնում են մարդիկ

մորեգույն արյունը փշերի վրա

ու հասկանում, որ եկել է

մորիները ջրելու ժամանակը...