Դու... իսկ ե՞ս...

Դու գողացար իմ ներկերը, վրձինները իմ բոլոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի նկարել սիրում...

Իմ մեջ տուն տվիր վախերին մոլոր.

Ես դրանք այնքա՜ն էի վտարել  սիրում...

Պայթեցրիր երկինքս, երկիրս կլոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի հնարել սիրում...

Պատասխան տվիր հարցերիս բոլոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի կռահել սիրում...

Կոտրեցիր հավատը իմ ներսում մի օր,

Իսկ ես այնք՜ան էի վստահել սիրում...

Իմ օգնության ձեռքը դարձրիր անզոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի սատարել սիրում...

Ինձ կամք տվեցիր՝ չար ու կամակոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի կատարել սիրում...

Իմ ուղիղ ճամփան դարձրիր դու կոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի այն շինել սիրում...

Ինձ դու դարձրիր  աճյունասափոր,

Իսկ ես այնքա՜ն էի ողջ լինել սիրում...

Կիսատը...

Իմ մի կեսն այսօր մեռավ,

Իսկ մյուս կեսը դեռ տանջվելու մնաց

«Դանդաղ մահ» վերնագրով

Սուր փշալարին...

Ու դու դեռ կասե՞ս, որ սիրում ես...

Իմ մի ձեռքն անզգայացավ,

Իսկ մյուսը դեռ թմրելու մնաց

Թոշակի անցած, փոշոտված ու հին

Ջութակի լարին...

Ու դու կասե՜ս, որ սիրում ես...

Իմ մի ոտքն այսօր կանգնեց,

Մյուսը ետ-առաջ անելու մնաց

Այս ոտքիս կողքին

Լուռ մեխված քարին...

Մեկ է՝ կասես, թե սիրում ես...

Իմ մի աչքը կուրացավ,

Իսկ մյուսը լուռ սառելու մնաց

Ձմռան կուլ տված

Այգերի շարին...

Բայց դու կասե՛ս, որ սիրում ես...

Իմ մի թեզանիքը այսօր պատռվեց,

Իսկ մյուսը դեռ մաշվելու մնաց

Ավազներ խառնող

Չար քամու պարին...

Մեկ է՝ կխաբես, կասես՝ սիրում ես...

Ափսոս անավարտ է տանջանքի տարին...

Ափսոս գամված եմ սեր-փշալարին...

Կամ վաղը կամ ես

Թե ուզում ես դու վազել,

Ապա սլացի՛ր հեռուներ այնպես,

Կարծես կուշանաս հենց հաջորդ քայլիդ,

Կարծես չես հասնի, պահ իսկ թե կանգնես...

Թե ուզում ես բղավել,

Որ սիրում ես դու մեկին,

Արա՛ դա հիմա... վայրկյաններ հետո

Այլ երգիչ կարող է սիրտն այդ գրավել...

Թե ուզում ես դու ապրել ,

Ոչ թե լոկ սողալ կյանքի ճամփեքին,

Ապա բարևի՛ր կյանքին գունավոր.

Գուցե ճամփիդ վերջն է հենց հաջորդ թեքին...

Ու թե ուզում ես խորը շունչ քաշել

Ու վառվել կյանքի գույներով անմար,

Այսօ՛ր նկարիր գարուն քեզ համար.

Վաղը կարող է ուշ լինել արդեն.

Ձմեռը կարող է վրձինդ մաշել...

Կամ եթե ունես դու չասված մի խոսք,

Ասա՛  դա հիմա. վայրկյանի հերթով

Գուցե և լքեն քո մտքերը քեզ,

Ու էլ չունենաս դու ուրիշ «հետո»...

Եվ վերջում հիշի՛ր, լա՛վ իմ բարեկամ,

Մի՛ սպասիր վաղվան, թե երազ ունես,

Պատմի՛ր ինձ հիմա երազները քո.

Վաղն էլ եթե գա, գուցե ես չգամ...©

Ես քեզ նկարել եմ

Ես քեզ նկարել եմ.

Դու կյանքում չկաս,

Դու գուցե երազ ես

Դու գուցե չգաս...

Չգիտեմ էլ երբ,

Չգիտեմ ինչպես,

Մի ներկված օր ես

Նկարեցի քեզ...

Ա՜խ այնքան հստակ ես,

Որ թվում է ինձ՝

Նկարել եմ քեզ

Լուրթ մի բյուրեղից...

Ու այնքան արձակ ես,

Որ հոգիս կարծում է՝

Թե պոկել եմ քեզ

Մի վայրի ցեղից...

Դու այնքան անմեղ ես,

Որ կարծում եմ ես

Նկարել եմ քեզ

Չար մանուկի պես,

Ա՜խ այնքան հեռու ես,

Որ թվում է ինձ՝

Նկարել եմ քեզ

Արևի շողից,

Դու այնքան ամուր ես,

Որ թվում է ինձ՝

Նկարել եմ քեզ

Անառիկ բերդից,

Ու այնքան դու նուրբ ես,

Որ թվում է ինձ

Նկարել եմ քեզ

Ալ վարդի թերթից,

Դու այնպես փայլուն ես,

Որ մեկ-մեկ թվում է՝

Գողացել եմ քեզ

Ես մի կերոնից,

Ա՜խ այնքան դու սուրբ ես,

Որ թվում է ինձ

Քեզ ես նկարել եմ

Քաղցր մեռոնից...

Այս գիշեր...

Այս գիշերն ավելի խորն էր ու մութ, քան մյուսները, այս գիշեր երկնքում կարծես մեկ աստղ պակասում էր, փողոցի լույսերից մեկը չէր վառվում և լուսինը մեկով պակաս սպի ուներ իր կաթնագույն դեմքին: Այս գիշեր դեղնած ծառերից մեկը մեկով պակաս տերև ուներ, և այս անվերջ մեծ, բայց և ափի մեջ տեղավորվող աշխարհում մեկով պակասեց սիրող սրտերի թիվը:

Այս գիշեր երեք բան ընկավ անծայր բարձունքից, ընկավ` չնայելով ներքև, ընկավ, որովհետև հոգնեց անվերադարձ սեր նվիրելով մեկին, որն ընդունակ չէ սիրել, փորձելով ծաղիկ աճեցնել սառույցի վրա և ձյան փաթիլներով չորս բառ գրել արևի երեսին.«Ես սիրում եմ քեզ»: Սակայն քարը չսիրեց,սառույցը սևահող չդարձավ, իսկ արևի վրա այդ բառեր այդպես էլ չգրվեցին:

Այս գիշեր երեք բան ընկավ երկնահաս բարձունքից, քանի որ հասկացավ, որ նրա սրտի մի կեսն ավելի ուժեղ էր, քան մյուսը, քանի որ իր սրտում սպառվեցին արցունքները և որովհետև նա պարզապես հասկացավ, որ սերը էլ երբեք չի նայի իր երեսին ու չի վերադառնա իր հոգի. այն սերը, որ երբեք չի էլ եղել:

Այս գիշեր երեք բան ընկավ անհաս բարձունքից, ընկավ միաժամանակ, բայց տարբեր ուղություններով. առաջինն աստղ էր` վառ ու փայլուն, որն այդպես էլ չգտավ ուղին դեպի արևը, երկրորդը տերև էր` ոսկեգույն ու փոքրիկ, որին աշունը չսիրեց ու անգթորեն արհամարհեց, իսկ երրորդը... երրորդը... լսի՛ր, քարացած սիրտ, դո՛ւ, որ չբացեցիր քար-դռներդ սիրո առջև ու չհալեցրիր ժայռերը քո ներսում, երրորդը հոգիս էր, որ ընկավ աստղի ու տերևի հետ, բայց եթե նրանք պարզապես ցած ընկան, իմ հոգին ջախջախվեց քո աապառաժների վրա, սակայն անգամ այդ պահին չարտասվեց... ինչո՞ւ... որովհետև չուներ ուժ, չուներ արտասուք, որովհետև այդ ցավն աննշան էր սրտիս ցավի դիմաց...որովհետև արևի վրա չգրվեց.«Ես սիրում եմ քեզ»...որովհետև..

Այս գիշերն ավելի մութն էր, քան մյուսները...այս գիշեր երեք բան ընկավ երկնքի բարձունքից...

Այս գիշեր մեկով պակասեց սիրող սրտերի թիվը ժայռերի այս աշխարհում....

28/08/09

Գարնան թաշկինակը

Այսօր մի թախծոտ աղջիկ մանուշակների մի փոքրիկ ու համեստ փնջով անցավ շքեղ ծաղկեփնջերի մոտով, իր թույլ ոտքերով քայլեց շքեղ մեքենաների կողքով, նստեց մի փոշոտ նստարանի վրա՝ դրա վրա փռելով իր մաքուր թաշկինակը...

Շքեղ վարդերը թոշնեցին, իսկ մանուշակները մնացին անթառամ... Մեքենաները հեռացան, իսկ նա դեռ քայլում էր... Փոշոտ նստարանը մաքրվեց, իսկ մաքուր թաշկինակն այդպես էլ չփոշոտվեց...

Այսօր շքեղ ծաղիկները հասկացան որ գեղեցկությունը ճոխության ու բազմաքանակության մեջ չէ... Այսօր մարդիկ հասկացան որ մեքենաներն այնքան էլ հարմար չեն զբոսանքների համար... Այսօր փոշոտ նստարանը մաքրվեց, իսկ մաքուր թաշկինակը այդպես էլ չփոշոտվեց ...

Այսօր մի թախծոտ աղջիկ անցավ ձմռան մոխրագույն շուրթերի կողքով, զգաց նրա սառը շնչառությունը... անցավ՝ գարունը իր մաքուր թաշկինակում թաքցրած...

Այսօր ձմռան շունչը կտրվեց այն թախծոտ աղջկա լուռ ու դանդաղ քայլերից... Այսօր չորացած ծաղիկները նոր շունչ առան այն թախծոտ աղջկա լուռ ու հանդարտ քայլերից...

Այսօր ամայի փողոցները լսեցին նրա մտքում հնչող հառաչանքն ու լացը, տեսան, թե ինչպես է սիրտն արտասվում: Այսօր այդ փողցները, սակայն, չտեսան նրա արտասուքը աչքերին... 

Նա չէր արտասվում... Նա դեռ ուժեղ էր ձևանում...

Այսօր մի թախծոտ աղջիկ անցավ հոգեվարքի մեջ տանջվող ձմռան կողքով... Այսօր ձմեռը հասկացավ, որ գարունը մոտ է... որ այն թաքնվել է այն փոշոտ նստարանը մաքրած թաշկինակում... այսօր ծաղիկները հասկացան, որ ապրում են կրկին... Այսօր փողոցները հասկացան, որ այն թախծոտ սրտում շատ ավելի խորն ու մութ վիհեր կան, քան որևէ մեկը կարող է պատկերացնել...

Այսօր մի թախծոտ աղջիկ անցավ ամայի, փոշոտ, ձմեռային փողոցներով՝ վերհիշելով, թե քանի անգամ են ձմռան ծառաները փորձել գողանալ իր՝ գարունը թաքցրած թաշկինակը, քանի անգամ են ձմռան ստրուկները փորձել նրան ցած գցել դեպի արտաուքով լցված խորը վիհերը, փորձել կտրել նրա հոգու թևերը, փորձել խոցել հրեշտակին, որ ապրում է նրա հայացքում... Քանի անգամ են նրանք այդ հայացքի մեջ մեղք փնտրել՝ առանց այն անգամ ճանաչելու... քանի անգամ են նրանք այդ թախիծը արթնացրել նրա՝ առանց այդ էլ արտասվող սրտում... Հոշոտել այն սիրտը, որին երբեք չեն տեսել...

Այսօր մի թախծոտ աղջիկ անցավ ամայի փողոցներով՝ գարունը թաքցրած իր մաքուր թաշկինակում... Խոսելով իր դեմքին հարվածող քամու հետ, պատմելով նրան ձմռան ծառաների մասին, պատմելով նրան, որ ինքը զրկվել է արտասվելու իրավունքից, որ նա անկարող է խոսել, անկարող է հարվածել ու վանել իր վրա հարձակվող ձման ստրուկներին... Իսկ քամին ասում է նրան, որ էլ չարտասվի, որ բացի իր թաշկինակը և բաց թողնի այնտեղ քնած գարնանը...

Եվ գալիս է գարունը՝ նոր գույներով ու թարմությամբ... նոր արևածագով ու ծաղիկներն օրորող քամիներով...

Այսօր այն թախծոտ աղջիկը գարուն բերեց միայնակ փողոցներին... Այսօր արթնացան ու կյանք առան թոշնած ծաղիկները... Այսօր մաքրվեց փոշոտ նստարանը... այսօր մեռավ ցրտաշունչ ձմեռը ամայի փողոցներում... 

Իսկ հեռվում դեռ նշմարվում էր միայնակ աղջկա ուրվագիծը ձմռան ստրուկներով շրջապատված, առանց թաշկինակի ու առանց արտասվելու իրավունքի...

Այսօր գարնան թաշկինակը հասկացավ, որ ինքն անզոր է նրա սրտի ձմռան դիմաց...

Հույսի տարին...

Ծիծաղում էր շանթը ամպրոպի գրկում,

Ուրախ արցունքով աշխարհին տիրում,

Գարունը անհոգ վառ այգն էր գրկում,

Իսկ նա սպանում էր. «Ես քեզ չեմ սիրում»...

Հարբում էր տապը շոգի կուլ տալով,

Աշխարհը փախչում էր նրա տաք շնչից,

Իսկ նա գոլորշու միջով ետ գալով

«Ես քեզ սիրել եմ»,- հիշում էր նորից...

Սահում էր տերևը չոր փոշու ամպով,

Կանչում էր փոշին անձրևին պարող,

Իսկ նա քայլում էր մոխրացած ճամփով

Ու արտասվում էր. «Սիրել չեմ կարող»...

Հազիվ են շնչում սառույցի ճանկում

Աչքերն աշխարհի սահմանին անտես,

Վերելքից հետո  չարագույժ անկում,

Բայց և մի նոր էջ. «Դու դեռ կսիրես»........