Աշնան ոտքի տակ

կամաց, շատ կամաց 

շփում եմ բթամատս ցուցամատիս,

մոտեցնում շուրթերիս

ու զգում քո բույրը...

թանկ օծանելիքի պես...

կամաց, շատ կամաց 

հպվում են թարթիչներս իրար,

աչքիս մի անկյունում գտնում քեզ

ու ես կորցնում եմ հիշողությունս

էլի...

կամաց, շատ կամաց 

առավոտը խեղդում

ու կուլ է տալիս իմ տան դուռը,

այստեղ եմ

էլի...

դուրս եմ գալիս իմ խեղդված դռնից

ու գնում աշնան ոտքի տակ ընկնելու...

խնդրվում է չխանգարել...

Ե՛վ կրկին աշունն ու ես կամ վերադարձ դեպ մենություն

Ե՛վ կրկին աշունն ու ես,

Ե՛վ կրկին միայնություն,

Գտնում ու կորցնում եմ քեզ.

Անավարտ մի պատմություն:

                                  

Եվ կրկին աշունն ու ես.

Գորշությունն է ինձ սպանում.

Այն ցուրտ շունչը, որ ջերմում է

Հավերժության գրպանում...

Ե՛վ կրկին աշունն ու ես,

Ե՛վ աշունը առանց ինձ.

Մի ոտնաձայն կհիշի քեզ,

Բայց կլռի կասկածից...

Ե՛վ կրկին աշունն ու ես,

Ո՞վ է ավելի մենակ.

Սի՞րտը, որ դառնում է կես,

Թե աշունն այս սառն ու տաք...

Կրկին աշուն, կրկին ես,

Պատմությունը այս կրկին,

Այն մասին, թե երբ, ինչպես

Լի աշխարհը դարձավ սին...

Թե ով ասքն այս հնարեց

Եվ թե ով հրամայեց

Մութին դառնալ ամուսին,

Իսկ երկնքին՝ սիրող կին...

Եվ կրկին աշունն ու ես,

Զրուցում ենք քո մասին,

Նա ասում է՝ սիրում է քեզ

Ես էլ իր հետ միասին...

Եվ կրկին աշունն ու ես.

Մոռացված հետևություն.

Աշնանը այդ, որ չունի քեզ,

Անվանում են մենություն...

Երբ աշունն է մոտենում...

Հոգիս կծկվել է խավարի մի անկյունում: Կծկվել է ցավից, թևերով օղակել ծնկները, որոնց վրա նրա գլուխն է անզոր թեքված... Եվ այդ մթության մեջ ոչ ոք չկա. Թե լիներ անգամ, միևնույնն է՝ չէր տեսնի՝ ինչպես են նրա ուսերը ցնցվում արտասվելիս... Չէր տեսնի նրա լուսավոր արտասուքը, որը հոսում է նրա այտերով, կաթկթում ծնկներին ու հոսում վար՝ խառնվելով այս խավարի սև մշուշին...

Իմ լուսավոր, սպիտակ հոգին չի երևում, ավաղ, կծկված խավարի խուլ ու կույր այս սահմանին... Այդ ճերմակ կետը չի երևում սև աշխարհի հորձանուտում... Այն բոլոր հոգիներից ամենալուսավորն է ու ամենասևը...

Խավարը չափազանց կույր է հոգուս արտասուքը տեսնելու համար, լռությունը չափազանց խուլ է նրա ձայնն ու կանչերը լսելու համար...

Մշուշի սև ժապավենը մեղմորեն սահում է նրա ոտքերի կողքով, հանդարտ խառնվում նրա արտասուքին, որ անվերջ հոսում է ծնկներն ի վար, իսկ հետո հանկարծ կատաղում, կոպտորեն փաթաթվում նրա ձեռքերին ու ոտքերին և չի թողնում նրան շարժվել, շնչել, ապրել...

Մթության սև ժապավենը հպվում է նրա այտերին և զգում աղի արտասուքի համը... և կարծես դա նրան դուր է գալիս...

Հոգուս շուրջ դեռ ավելանում են մշուշի խավարածին ժապավենները, հոգիս կրկին շնչահեղձ է լինում սեփական արտասուքից, որ խառնվում է սաթահյուս ժապավեններին...

Այս մթության մեջ հոգիս պիտի հալվի ու դառնա մի բուռ մշուշ, որ ցրվում է, երբ գեթ մեկ անգամ արտաշնչում ես...

Այս մթության մեջ չափազանց ուշ է և անօգուտ փրկության սպիտակ աղավնի փնտրելը...

Այս մթության մեջ իմը վերջին հոգին է, որ պիտի սպիտակ աղավնի դառնա, որ կրկին չի երևա, երբ իրեն փնտրեն...

Տեսնես՝ այս մթության մեջ երբ է մեկը ատղեր ու լուսին կախելու...

Տեսնես՝ քո հոգու այս մթությունից երբ է իմ հոգին ազատվելու ու զատվելու...

Տեսնես՝ երբ ես հասկանալու, որ այն, որ քո սեփական հոգու մեջ դատարկություն է ու խավար, չի նշանակում, որ պարզապես գիշերն է այդպիսին, որ դա նշան է այն բանի, որ դու ցերեկ չես տեսել... Դա նշան է այն բանի, որ եթե մի օր սիրտդ կոտրվի, անգամ քո իսկ պղտոր կիսասև արյունը չի երևա հոգուդ այդ խավարում...

Տեսնես՝ երբ ես հասկանալու, որ իմ հոգին բանտարկյալ է քո մթության մեջ...

Տեսնես՝ երբ ես հասկանալու, որ հոգիս դանդաղ գոլորշանում է մշուշի հետ՝  կծկված քո հոգու մի մութ անկյունում...

Տեսնես՝ երբ է քո հոգում մի շփոթված սպիտակ աղավնի հայտնվելու...

Տեսնես՝ երբ են քո այդ տձև ու կույր խավարը և խուլ լռությունը հոգու վերածվելու...

Տեսնես՝ երբ ես սովորելու՝ ինչպես է «հոգի» բառը գրվում...

(Թե դա ինչ է նշանակում, իմ հոգին կպատմի քեզ մինչև գոլորշանալը)...

Հույսի տարին...

Ծիծաղում էր շանթը ամպրոպի գրկում,

Ուրախ արցունքով աշխարհին տիրում,

Գարունը անհոգ վառ այգն էր գրկում,

Իսկ նա սպանում էր. «Ես քեզ չեմ սիրում»...

Հարբում էր տապը շոգի կուլ տալով,

Աշխարհը փախչում էր նրա տաք շնչից,

Իսկ նա գոլորշու միջով ետ գալով

«Ես քեզ սիրել եմ»,- հիշում էր նորից...

Սահում էր տերևը չոր փոշու ամպով,

Կանչում էր փոշին անձրևին պարող,

Իսկ նա քայլում էր մոխրացած ճամփով

Ու արտասվում էր. «Սիրել չեմ կարող»...

Հազիվ են շնչում սառույցի ճանկում

Աչքերն աշխարհի սահմանին անտես,

Վերելքից հետո  չարագույժ անկում,

Բայց և մի նոր էջ. «Դու դեռ կսիրես»........